I dont know how to call you guys my bestfriend or what. Memang betul kita selalu menghabiskan masa bersama. Eh tak tak. Korang yang selalu keluar bersama. Ya, mengabaikan aku di sini. Mungkin sebab aku duduk jauh?
Okay, kemudian berahsia sesama korang, aku ni macam orang asing. Okay takpalah, mungkin ada baiknya. Kurang sikit dosa dengan tidak mengetahui apa yang rahsia sangat tu. Tidak mengapa.
Mungkin ni padahnya selalu buat baik dengan korang. Sampai korang dah terbiasa. Tak fikir susahnya aku untuk ke tempat korang. Buat aku tertanya tanya jika korang di tempat aku, sanggup ke korang buat sebagaimana aku buat?
Korang hanya tahu nak senang, semua fikirkan jalan paling memudahkan korang. Tak terlintas ke siapa yang sanggup bersusah payah? Okay. Takpa takpa.
Mungkin aku bukan kawan yang baik? Who knows. Korang yang boleh nampak perangai aku. Aku mungkin kata aku rasa aku dah cukup baik sebab tu diri aku. Tapi kalau korang rasakan aku ni bestfriend korang, kenapa takde sorang pun menegur?
Aku juga terfikir mungkin tu lah penyebabnya korang berahsia sesama korang. Okaylah semua tu tak mengapa.
Aku teringin mempunyai kawan yang mendengar semua cerita bodoh aku. Tahan dengan perangai tak semenggah aku. Yang boleh terima aku seadanya. Yang sangat prihatin terhadap setiap patah kata yang aku tuturkan. Yang sanggup berada dengan aku masa susah senang. Ternyata tiada sorang pun yang begitu.